Carnaval
Zita wordt prinses. Gelukkig kaapte ik de dag voor die aankondiging in de Wibra het laatste prinsespakje in haar maat weg, voor net geen 4 euro!
en op!
Ook Casper wordt groot. Op een tapijt gaat ie alle kanten uit zonder echt te kruipen. En in zijn park trekt hij zich al recht. En dat voor een baby die nog niet eens acht maanden is. Maar ja, heb je z’n benen al eens gezien…
naar school
Ze is vertrokken, voor de tweede dag op rij zonder problemen. Kusje, tot straks, en zwaaien. Traantjes waren er niet, niet bij mij en niet bij haar.
Hoe het was? We vermoeden goed. Ze kwam al zwaaiend over de speelplaats terug. Ze vroeg eerst waar Casper en papa waren. En ik zag dat ze nog steeds dezelfde kleertjes aan had. Geen accidentjes dus. Was het leuk? Ja. Het was leuk bij juffrouw Kitty. En dat was het dan, verder geen informatie. Mijn collega’s hadden mij gewaarschuwd over de karige informatie. ’s Avonds vertelde ze wel nog iets: ja, het was leuk bij juf Kitty. En als je pipi gedaan hebt, moet je je jas gaan zoeken.
Gelukkig kan ze nog halve dagen terecht bij oma Isabel. Daar is ze ineens weer de grootste.
bij juf Kitty
Gisteren mochten we al eens langsgaan. De grote speelplaats, de kleine voor de kleuters, de refter, de wc’s, het klasje, de kindjes, de juffen, het konijn, het keukentje in de klas,…
In het begin voorzichtig, aan mijn hand en aan de hand van de secretaresse die ons rond leidde. Ze deed zelfs pipi op een mini-wc. Echt onder de indruk was ze niet. Ze wou ook nog wat blijven spelen. Ik ben benieuwd of dit eerste bezoek een goeie voorspeller is voor haar eerste schooldag en de rest van haar schoolse dagen….
4 uur slapen
Zita en Casper zijn geen goede slapers. Op 1 januari hadden wij maar 4 uur geslapen. Dit leverde toch nog een mooi plaatje op…
grote voorbereidingen
Nog een kleine drie weken en het is zo ver: onze grote meid zal ineens weer een kleine meid zijn. De jongste van de klas. We zijn hier al vollop aan het voorbereiden.
Pipi op potje begint nu pas echt goed te lukken. Alle goede tips met stickers en dergelijke hebben niet gewerkt. ‘Ik heb geen sticker nodig’ zei ze tegen mij. Een dikke zoen, knuffel en een ‘chocotaatje’ doen het nu ineens wel. Gisterenavond was het zelfs drie keer raak.
Volgende week woensdag mogen we nog eens op bezoek op school. In de bib ga ik alvast allerlei boekjes over school ophalen zodat ze zich wat kan inbeelden hoe het daar is. Boekentas, jas, muts, sjaal, doosje voor koekjes en flesje voor sap zijn er al.
Spannend wel. Nog drie grote uitdagingen te gaan: Dimi en ik moeten eens gaan uitdokteren hoe dat nu precies allemaal zal gaan om de tijd in de naschoolse opvang te beperken. Kaka op het potje. En Zita moet iets vroeger uit bed, blijven liggen tot 8h00 is geen optie meer.
impressies van een weekend
Dit was weer een leuk en gevuld weekend; frietjes met de buren, boodschappen en voorleesuurtje in de bib, met nichtje spelen in Blankenberge, nog eens frietjes eten maar dan bij opa, een grote sneeuwman maken met opa en oma en daarna nog een feestje voor de verjaardag van tante Ilse. Casper deed vrolijk mee met alles.
Alleen jammer dat ik gisteren om 20h45 nog dik anderhalf uur naar huis moest rijden met twee slapende kinderen over gladde wegen….
what a day….
mijn collega Alexis vertrok na een lang verblijf in Belgie terug naar Ecuador, Casper at voor het eerst in zijn leven fruitpap maar vooral….
Zita liet voor het eerst ook bewust een boodschap na op het potje; 2 keer pipi en zelfs 1 keer kaka. Wat een wonder!
Casper is zes maanden en kan
- sinds een goeie week met smaak patatjes eten
-sinds zondag alleen rechtop zitten
-sinds een paar dagen lekker knabbelen op een boterham (met dank aan tante Ilse en vooral ook aan zus Zita die er steeds aan denkt om hem een boterham te geven terwijl wij aan het eten zijn)
-sinds een goeie week nog maar één keer wakker worden ’s nachts (dankzij papa die hem laat op de avond nog een flesje geeft)
- Zita opeten (maar dat vindt zij niet zo leuk), hij pakt tegenwoordig alles op en steekt het met veel plezier in zijn mond.
-nog steeds lekker knuffelen en lachen
Jeroen Meus
Dimi en ik zijn fan. Plat préféré is leuk. De aflevering waarin hij in Nederland aan de slag gaat met de Indonesische keuken deed me terugdenken aan de etentjes met mijn overleden promotor Max, afkomstig uit Indonesië.
Mijn verbazing was echter groot te zien dat Jeroen Meus de rijstkoker niet goed kende. Wij zweren al jaren bij en zijn ondertussen al toe aan onze tweede rijstkoker. Het is onze vriend tijdens grootse feestjes wanneer we weinig tijd hebben om rijst in te gaten te houden. Voor zij die nog geen verlanglijstje hebben voor de feestdagen. Een echte aanrader!
