I’ve feel dissappointed by him for many years.

That’s exactly how I feel about the Notre Dame football program

Homer Simpson rocks

Gemiddeld is Dimi drie avonden per week weg voor het werk, zonder rekening te houden met AFS en voetbal. Nu Dimi op verlof is, is er ook een pauze in het vele avondwerk. En daar geniet ik van. Niet zozeer van het samen naast hem in de zetel te ploffen, want ik ben geen grote TV-kijker. Mijn nieuwe avond programmatie bestaat uit sporten met (of zonder) de buurvrouwen, naar de bioscoop voor een echte vrouwenfilm (met nacho’s erbij) en sauna met Elke, gaan eten met een andere vriendin, …

Na bijna een heel jaar elke avond thuis zitten heb ik het meer dan verdiend.

Foto’s maken. Dimi wordt er zot van, maar ik vind het fantastisch. Deze morgen ging ik weer met ons fototoestel aan de slag. Zita is het gedroomde model en flirt graag met de camera. Kijk maar eens hiernaast voor de 4 leukste foto’s van vandaag. Schattig toch?

Party time, we love it!

Dit weekend was weer niet anders. Een circustent op een motor-cross terrein in de buurt van Olen was onze eerste afspraak. Een collega van Dimi trouwde en het werd een leuk feest met lekker eten en veel drank (althans voor Dimi). Na drie uur slapen en wat spelen met Zita vertrokken we via Kalmthout naar Ruddervoorde, voor een nieuw feest. Een buurvrouw, tevens wijnhandelaar(ster), werd 50 en ook dat moest gevierd worden. Opnieuw lekker en veel eten en de wijn vloeide rijkelijk. En Zita…die feestte mee.

De balans: 16 uur feest op 2 dagen tijd.  Pfff, even afkicken toch.

Ook ik heb gekeken naar Hotel Rwanda. Niet alleen omdat het een krachtig verhaal is, maar ook voor Odette. Odette wordt namelijk gespeeld door Lebogang Mashile, een Zuid-Afrikaanse actrice. Lebo en ik woonden samen in Kaapstad in de guesthouse van de universiteit. Een straffe madam! Ik was dan ook niet helemaal verbaasd toen ik haar voor de eerste keer op het grote doek zag in Groningen. En afgelopen week viel ze gewoon onze huiskamer binnen.

Dat er in Vilvoorde veel Spanjaarden wonen wisten we natuurlijk al. Zondag was het dan ook groot feest. Papa’s, dochters, zonen, oma’s, … allen gehuld in rood-geel gingen ze naar de Grote Markt. Het vieren van de overwinning hoorden we tot bij ons.

En ze zijn opgetogen, want nu nog hoor je ze roepen “Viva Espana” als ze een landgenoot passeren op straat.

Terwijl ik vroeger alleen maar voor mezelf moest gaan kijken in de solden, is het nu Zita die op de eerste plaats komt. Voor volgende zomer heeft Zita maat 92. Kleren in die maat sluiten al meer aan bij de kindermode dan bij de babymode. We hebben dan ook heel wat coole topjes en kleedjes gevonden. Joepie!

Nu nog eens kijken voor mama en papa.

Sinds gisteren zit Zita onder de rode stipjes. Dit keer geen windpokken. Een mug is de boosdoener. Ja, we hebben een net, maar dat was naar beneden gedonderd. Een nacht zonder net levert dus een mooi plaatje op. Gelukkig vindt zij het zelf helemaal niet erg.

Tussen een feestje met een aantal (ex-) TP-vrouwen op vrijdag en mijn familiaal verjaardagsfeestje op zondag hadden we tijd voor Ikea. Enkele Ikea-mijlpalen voor Zita: geen maxi-cosi maar gewoon in de winkelkar en spelen in de ronde speelruimtes in het Ikea-restaurant.

Resultaat: om en bij de 140 euro armer, voor o.a. een extra rek in de keukenberging en een speelgoedje voor Zita. 

Maar Zita is fan en kan samen met papa Dimi in de werkgroep ‘Ikea bouwpakketten”.

Op deze foto zie je het niet, maar Zita heeft er sinds vorige week woensdag een derde tandje bij.