Road trip
We zijn er aan begonnen, onze eerste road trip. Symbolischer kan moeilijker, we gaan naar de plaats waar Elke al vier jaar naar toe treint. GRONINGEN. De road trip is in fasen. Vandaag zijn we tot Kalmthout gereden, om morgen het leeuwendeel van de reis te doen. Met de Bumba volgeladen zijn we eraan begonnen. Daarstraks nog lekkere niknakskes gekocht voor de moeilijke momenten morgen (voor Dimi en Elke of course). Voorlopig nog geen probleem met Zita. Ze heeft mama trouwens naar de sauna laten gaan. Weliswaar voor maar twee uur, maar it’s a start.
1 jaar geleden
zat Dimi nog iets op een schoendoos te schrijven
was er een monsterfile in de Kennedytunnel
heeft Ben Harper voor het eerst (en waarschijnlijk voor het laatst) in de basiliek van Ruddervoorde gegalmd
maakten we voor het eerst met een fotograaf, een reportage
hebben we voor het laatst nog eens zwaar doorgegaan
Yep, het is weeral een jaar geleden dat we zijn getrouwd. Wat vliegt de tijd toch. Ondertussen hebben we verbouwd en een dochter gekregen. Gisteren de uitgelezen kans om down memory lane te gaan. Het staketsel van Oostende is al verleden tijd, het weer was veel beter en Houtave is nog niets veranderd. Zita vierde onze eerste verjaardag door een gigaboer om 5 uur ’s nachts te laten. Go girl!
Euh, mama, red mij
Zita’s eerste ervaring met een flesje. Met de blik van, euh mama, wat doet dat rubberen ding in mijn mond?
jeugdsentiment
Waar is de tijd dat we naar rare poppen, glazen constructies, een mesthoop die moeder natuur voorstelt en nog veel kleinere popjes keken.
Inderdaad de Freggles. Vandaag heb ik dat jeugdsentiment kunnen gebruiken om Zita te doen lachen. Freggles opgelet, anders heb je morgen pech
En als we eventjes de wikipedia er op naslaan, kunnen we lezen dat het de meest moralistische serie van Jim Henson is. Maar dat had ik in die tijd nog niet echt door
alle eendjes zwemmen in het water
Zita’s eerste bezoek aan een zwembad zit er op. We gingen deze middag zwemmen in het mini-subtropisch zwemparadijs van Londerzeel, samen met andere mama’s en kindjes van de moedergroep. Hoewel ze eigenlijk honger had, spartelde ze gedreven rond, rugslag was duidelijk de favoriet. Ik hoefde alleen haar hoofd te ondersteunen. Na 20 minuten overwon de honger toch. Na de inspanning ontspanning, lekker in het zonnetje op een ligstoel. Alleen de palmbonen en een cocktail ontbraken nog.
Een ding is zeker, wij gaan in de zeer nabije toekomst nog eens zwemmen!!
zo eenzaam zonder jou
Hier zitten we weer, wij met ons twee. Zita slaapt, ik tokkel wat op de PC en probeer wat orde te scheppen in dit huis. Straks komt oma Bernice ons vervoegen.
Wat een verschil met afgelopen weekend, waar Zita stil werd van het enthousiamse van meer dan 200 vrijwillgers op kadervormingsweekend. Ze heeft genoten van alle aandacht, de vele knuffels en kussen! En van de nieuwe stemmen die haar toezongen (ja, vooral de stem van Anne Mees, directrice van AFS)
live vanop KV
KV 2007, met Zita erbij. Tot de verbazing van iedereen, en vooral van beide ouders dan, is Zita super rustig. Ze heeft twee workshops meegedaan, samen met mama Elke. En dan heeft ze ook nog eens twee keer dooorgeslapen.
een echte AFS’er…..
Veel bekijks
veel bekijks, dat krijg je, als twee vrouwen een electriciteitsgroothandel binnen wandelen. Ik ging een echt mannen bastion binnen, op zoek naar drie dubbele wisselschakelaars antraciet en een viervoudige horizontale afdekplaat, ook antraciet. Dus ik wist wat ik nodig had, tot groot genoegen van de wachtende mannen in blauwe werkjas rond mij.
Daarna nog eens veel bekijks, de vrouwen achter de kassa van het zwembad in Vilvoorde wisten nog hoe ik er uit zag als bolle buik mama, nu zagen ze een bolle wangen Zita liggen.
Zalig toch, die verwonderde blikken….
Opstaan
Nachtrust hebben we voldoende. Maar dat ik de laatste tijd als eerste uit bed moet komen, terwijl de twee vrouwen des huizes nog gezellig naast elkaar liggen ronken en te genieten van een warm en knus bed, voelt soms raar aan. Waar is de tijd naartoe dat ik de langslaper was
Beslissen
De afgelopen dagen toch wel meer dan 1 hersencelletje moeten pijnigen. Op twee dagen tijd over iets fundamenteels moeten beslissen, namelijk je werksituatie. Maar eenmaal de beslissing genomen was, viel er toch een pak kilo’s van de schouders en de onderbuik. ‘Wat je ook beslist, je moet er achteraf geen spijt van hebben’ waren wijze richtlijnen. Natuurlijk zullen er momenten zijn waarvan je denkt, wat the f*. Maar het voelt goed aan. En dan nu vooruit
