het allerbeste voor 2008!!!
Al even geen update meer door het heen- en weergereis en de vele feestdagen en verjaardagen. Zita verteert het wat moeilijk. Hopelijk binnenkort wat rust voor ons drie.
We wensen jullie alvast het allerbeste voor 2008! Tot dan!
dertiger.be
Ik zit op tram 3. Hoi hoi hoi. We zijn goed de verjaardag doorgekomen, zij het dat Zita nog niet goed kan doorfeesten. Misschien beter zo, dat de lever ook wat gespaard wordt tijdens de kerstperiode. De buxussen vonden het ook niet slecht.
Met de ongemakken gaat het nog, alleen wordt er mij soms wat tijdelijke doofheid verweten. Ach ja, ik heb er niet zo veel last van
fonkelende lichtjes, fonkelende oogjes, fonkelend wit landschap
Gisteren zijn Zita en ik naar Brussel gereden om samen met Dimi het schouwspel op de Grote Markt in Brussel te aanschouwen. Prachtig, met opera op de achtergrond. En dan te zeggen dat Dimi en ik daar op 2 september vorig jaar getrouwd zijn. Zita sperde haar ogen wijd open en keek naar alle kerstlichtjes (en dat zijn er nogal wat op een kerstmarkt). De retro paardenmolen zal voor volgend jaar zijn.
Deze morgen onderweg van Vilvoorde naar Houtem natuurlijk nog meer gefonkel: de witte kristalen op de bomen, de velden, spinnenwebben, onder een waterige zon. En Zita glinsterde nog na van het kerstkaartje van tante Wies en Miet.
wake up call
Een nieuwe gewaarwording. Lekker liggen slapen onder een warm flanellen dons, om dan eerst een klein handje je mond voelen binnen gaan en vervolgens datzelfde handje stevig aan je lippen voelt trekken
Goedemorgen Zita
blablabla
Zita heeft haar stem terug gevonden. Gisteren toen Björn hier was, en deze morgen tegen papa in bed bleef ze aan één stuk door brabbelen. Als ik Elke en Bram mag geloven, dan duurt het jammer genoeg wel een hele tijd voor ze mama of papa zegt. Wij wachten geduldig af.
ze hangen en hij staat
de gordijnen hangen er, sinds gisteren. Op een uurtje was het geflikt. In januari komen de echt grote gordijnen pas.
En sinds vandaag staat ook de kerstboom er. Joepie! Dimi en Zita hebben er één gevonden in Schelle, toen ze naar de bomma gingen, voor 15 euro. Hij is al versierd met ballen en lichtjes. Dit weekend moeten we nog wat extra versiering kopen, want de boom is wat aan de grote kant.
blijde intrede
Deze ochtend zaten we met ons drieën te staren naar de TV voor de blijde intrede, niet van Jezus of Sinterklaas, maar van Thomas, Siska en Peter van STUBRU die in het glazen huis hun actie ’Music for life’ begonnen. Geef er lap op!
Dit jaar zullen we allicht ook een plaatje aanvragen, voor Dimi die 30 wordt, en voor alle kinderen die dagelijks moeten sleuren met emmers water. In Ghana heb ik zelf ervaren wat het is als er geen water uit de kraan stroomt. Het zijn vooral kinderen en vrouwen die instaan voor de dagelijkse watervoorziening. Zita beseft nog niet hoe goed ze het heeft, in vergelijking met andere kinderen in de wereld.
Zita la mascota
TP weekend in Lommel. Het werd een boeiend weekend, daar naast de iets meer dan 39000 Duitse gesneuvelden. Zita was er bij en keek er naar. Ze ging van arm tot arm, genoot van alle aandacht, was gul met haar lach en verstoorde slechts af en toe de vergadering met gebrom. Als een echte mascotte….
Eenmaal terug thuis in Vilvoorde had ze nog iets in petto voor haar mama en rolde ze om van buik tot rug. Zomaar opeens, geheel tot haar eigen verbazing en de mijne.
inpakken en wegwezen
Ik ga op reis en ik neem mee…
kleertjes en toiletgerief, katoenen luiers, overbroekjes, inleggers, Kruidvat-luiers, slaapzakje, relax, reisbedje, Tummy Tub, Koen Konijn met Willy Wortel, rammelaar, nog een rammelaar, speelmat, spiegel met muziek, tutje, nog een tutje, jasje, draagdoek, … Straks is er dus weer een grote verhuis, we gaan met z’n drieën richting Lommel voor het TP-weekend van AFS.
Maar voor het zover is moet ik nog wat werken, afkolven, naar de tandarts, eventueel een kerstboom zoeken en is Dimi nog druk bezig met de praktische voorbereiding van de KWB kersttocht van zondag. En dat terwijl Zita waarschijnlijk fijn aan het spelen is bij tante Wies en Miet, zonder te vermoeden wat er haar dit weekend weer allemaal te wachten staat (misschien wel het beste…).
op elkaar afgestemd…
Zita en ik hebben deze middag wat slaap ingehaald (al een paar nachten na elkaar om de twee uur wakker). En dat verliep geheel synchroon, samen in het grote bed. Zelfs toen ze na een half uur ineens weer wakker werd, overtuigde ik haar nog wat verder te slapen, want ik was zelf nog te moe. Tot we om half vijf allebei wel genoeg hadden van het slapen.
