Het is gelukt, zomaar, out of the blue, eet ze ineens een hele portie fruitpap op. Deze middag sukkelde ze nog met aardappel-wortel. Dus probeerden we vandaag voor de allereerste keer wat fruitpap. In haar grote stoel, slabbeke om en prullen maar. Al bij al viel er nog niet zo heel veel uit haar mond. Een halve betterfood, stuk banaan, kwartje appel en kwartje sinaasappel en daarna de gaatjes gevuld met borstvoeding: alles op.  Maar ja, ze is dan ook al een half jaar oud é!

Eerder vandaag was ook al helemaal alleen rustig in slaap gevallen in de zetel, samen met papa. Dat hebben we natuurlijk ook weer allemaal vastgelegd voor de toekomst.

Zita moest eens goed zuchten deze morgen, onderweg van thuis naar Miet. Was het omdat ze wist dat tante Wies er niet zou zijn, omdat ze een nieuwe heup moet krijgen? Was het omdat ze weer een druk weekend achter de rug heeft? Was het omdat ze zelf ook een beetje moe wordt van het ’s nachts wakker worden? Of heeft ze misschien ook al een maandagochtend-gevoel?

In elk geval, dit weekend was weer heerlijk: zaterdag naar Planckendael, zondag richting Antwerpen. We zijn zaterdag trots bezitters geworden van een jaarabonnement Planckendael. Samen  met Aiko, Bas, Elsk en Eddie kregen we er wat zon op onze snoetjes.  En Zita en Bas kregen borstvoeding in een speelhuisje. Jammer dat daar geen bewijzen van zijn. ’s Avonds kregen we bezoek van achterneef Thomas, op weg naar Sevilla. Zondagochtend was er een KBW-wandeling en daarna gingen we langs bij tante Nathalie. Heel toevallig waren bompa en moeke daar ook. We zagen nog hoe Mourey op zijn bakkes ging liggen zodat Bartje Wellens ook viel, en uiteindelijk een Hollander wereldkampioen werd.

De laatste feiten van het weekend waren eerder huishoudelijk: auto wassen, slaapkamers swifferen, eten koken en strijken. Tegen 22h30 waren we met z’n drie dan ook volledig uitgeteld.

Zita begint het ook te hebben. Nadat mama er de afgelopen dagen fantastisch voor heeft gezorgd, was het afscheid vanmorgen bij Miet hartverscheurend. ‘Maar mama, wat doe je nu’ was de blik waarmee Elke door de deur werd geleid. Ik ben benieuwd naar het verslag straks

en terwijl Dimi wegdroomt krijgen we een mailtje binnen dat Walter ”Dad” Dinkins in Aberdeen een paper moet presenteren. Of hij eens mag binnen springen? Tuurlijk, hopelijk vallen alle puzzelstukjes netjes bijeen en kunnen we Zita dan ook dopen. Ik kijk er al naar uit te wachten op hem in de aankomsthal van Zaventem – voor de tweede keer in relatief korte tijd (waren hier ook voor onzen trouw in okt 06).

Zita is zot van zonnen. De zon in de inkomhal bij tante Wies en Miet. De zon van haar speeltapijt/boog (er hangt nog van alles aan maar uiteindelijk komt ze steeds terug bij de zon). Er was natuurlijk al een voorteken. Toen wij, twaalf uur na haar geboorte, de parking van het ziekenhuis verlieten, kwam ineens de zon door de grijze wolkenmassa.

Deze nacht hebben we ons eigen bed heroverd. Zita slaapt sinds de kerstvakantie wat moeilijk, waardoor wij behoorlijk moe werden. Vaak bleef ze dan na een voeding gewoon bij ons liggen, omdat ik in slaap viel. Of kwam ze tussen ons in liggen als ze teveel moest hoesten. Maar vannacht niets van dit alles. Ze werd om 2h30 en om 6h00 wakker en ging daarna snel terug in haar eigen bedje. Dimi werd ineens wakker ‘waar is ze?’ ‘waar is ze?’. Zalig, vooral ook toen ze om 8h15 met een stralende glimlach lag te wachten om de dag beginnen.