Zes dagen plezier op de latten….het is al weer voorbij. Een avontuur was het zeker, en niet alleen op de latten. Zita ging voor de eerste keer mee. Haar eerste uitstap was een bezoek aan een plaatselijke dokter. En de dag erna nog een keer terug. Een opkomende oorontsteking en vooral veel slijmpjes. Maar ze laat zich niet doen en ook zij genoot van de vakantie. Vrijdag ging ze mee tot boven de 2000 m, gewapend met zonnebril en skibroek. Foto’s volgen.

Dimi en ik ontwikkelden een bijzonder goed aflos-systeem, waardoor we al bij al toch nog veel geskied hebben. Joehoe! Er was veel goeie sneeuw en er werd dan ook snel geskied. Meer ski-verhalen volgen na de vele machinen vol was….

Voor zij die het nog niet weten, en voor de rest ook. Straks zitten we in de auto want morgen glijden we weer als de grote Tomba de flanken van de Finkenbergse bergen af.

Gisteren was er de nationale wandeldag van KWB. Dimi hielp met de ondersteuning van de lokale afdeling die verantwoordelijkheid droeg voor het evenement. Jammer, ze voorspelden slecht weer. Maar zoveel kansen zijn er niet om Dimi in zijn werk als educatief medewerker te aanschouwen en te ondersteunen, dus we (ma, Rainer, Zita en ikzelf) smeerden onze kuiten en de boterhammen en kozen voor de 20 km. Ik gaf Zita eerst nog eten waardoor ik de eerste 4 km miste, maar de volgende kilometers waren leuk, in een mooi parcours en met mooi weer.  Om 17h00 sloeg het weer echter om en werd het ploeteren, omhaag en omlaag, door het slijk, over een boomstronkje. Och, wij trokken er ons niets van aan. Zita sliep terwijl de druppels op het regenscherm dansten. Ma en Rainer hadden zelfs nog tijd om een kapel binnen te gaan. We waren de laatsten (van de 757), ja, en helemaal drijfnat. Pannenkoeken waren er al lang niet meer, maar de frietjes thuis smaakten des te beter.

Zita wordt groter. Dat merken we aan van alles en nog wat. O.a. aan haar menu. Eten is nooit een probleem geweest voor Zita (buiten wat opstartproblemen maar zelfs dat ging bijzonder vlot, zonder huilen of eten op de grond gooien). Dit weekend breidde haar menu uit met echt grote mensen eten. Bij de bomma (eigenlijk haar overgrootmoeder) kreeg ze een stuk pistolet die ze opsappelde. En gisteren, tijdens de nationale wandeldag van KWB, lebberde ze rustig aan ijsje (of ja, vinger met ijsje).  Het was mooi weer, in een mooie omgeving (Afrika museum in Tervuren) en er stond een ijskraam. Ze was meteen verkocht. Dat belooft…

Tandje n°1 is er door. Zonder grote problemen. Twee keer heel hard huilen en toen was ie er al. En nu weer wachten op de rest.  En kijken hoe tandjes de borstvoeding beïnvloeden.

Al vijf maanden blijf ik beweren dat Zita tanden krijgt. Maar niets is minder waar. Heel veel zeveren doet ze niet, ze vindt haar eigen vingers gewoon lekker. En dat je haar tanden kan zien zitten, ook dat betekende blijkbaar niets.

Maar vandaag, in de auto op weg naar Miet en Bernadette, moest ze ineens heel hard wenen, zomaar, ineens. Zag ik daar dan toch niet zo’n wit lijntje in haar tandvlees dat verdacht veel lijkt op een tand? Zou ze nu dan misschien toch een tandje krijgen?