Negen maand
Gisteren werd Zita negen maanden. Wij stonden er al niet meer echt bij stil. Dagen worden weken, weken worden maanden… en voor we het wellicht goed en wel door hebben zullen het jaren zijn. Maar goed, negen maanden, da’s dus al langer uit de buik dan in de buik. Hier wat leuke foto’s van de afgelopen dagen.
onverwachte momenten
Met Zita erbij zijn ze wat zeldzamer geworden. Maar ze zijn er nog. Deze morgen ging Dimi niet werken, ter compensatie van zijn vele avondwerk. Alle stoelen gingen buiten en de vloer kreeg een schropbeurt. Mmmm, heerlijk de geur van een vers gekuist huis, zeker als je er zelf niets voor moet doen (ik zat gewoon te werken). Daarna zijn we lekker gaan eten in een restaurantje in de buurt. Totaal onverwacht, en daarom net zo fantastisch!
Nu werk ik gewoon verder, en Dimi zit op de trein naar Brusel. En straks ga ik Zita ophalen en geef ik haar weer eten en eet ik zelf en stop ik haar in bad en in bed en is het weer alllemaal heerlijk voorspelbaar.
hoger opgeleid
Deze morgen hoorde ik op StuBru het volgende: “hoe hoger de vrouw in kwestie is opgeleid, des te kleiner de kans op een bevredigend seksleven”. Pffff denk ik, nu ik op weg ben om het hoogst mogelijke diploma te behalen, ik heb toch weinig last van hoofdpijn.
Gelukkig zijn er meer onderzoeken die publiceren over positieve effecten van een hoge opleiding. Zo zou ik er financieel beter voor staan, gelukkiger en vooral gezonder zijn. Wie zal het zeggen é.
zonnetje in huis
Zita is al weken het zonnetje in huis. Ook dit weekend was het niet anders. Ze genoot van het mooie weer en de aandacht die ze kreeg van de vele AFS’ers. Tijdens het winkelen in Leuven was ze zelfs in staat om de verkoopsters te verleiden. Ze speelde met Bas en Aiko buiten op het deken en ging voor de eerste keer in haar leven van een glijbaan, op de schoot van Aiko.
Het resultaat van dit weekend: rode armen bij Dimi en Elke, rode wangen en rode knietjes bij Zita.
Perspectief
Zondagochtend in de vroege uurtjes kan een mens toch sommige van de betere gesprekken meemaken. ‘Nee Dimi, gij zijt er al, en ik wil er ook geraken’, was een statement waar ondergetekende en stalen stem toch een kluifje aan hadden. Verschillende vragen kunnen dan gesteld worden. Waar ben ik, waarom zeg je dat, is dat wel de moeite?
IK kan toch verschillende zaken opnoemen waarom ik nog niet ben. De win for life winnen, road trip door de States, Vicente Fernandez ooit live bezig zien, eens rustig zaterdagochtend met een koffie heel de Morgen lezen.
Maar blijkbaar was ik er al. Ik heb de moeite niet gedaan om het beeld te doorprikken. anders zat ik er nog. En de lekkere durum kebab van snackbar Antalya was meer dan de moeite om van te genieten
another AFS weekend
Dit weekend is er naar goeie gewoonte het voorzittersweekend van AFS. Vroeger ging ik daar ook heen, nu blijf ik thuis, samen met Zita. We zakken morgen ook wel eens af naar Leuven, om te proeven van de sfeer van het weekend en om te spelen met Aiko en Bas. En zondagochtend is het dan mijn beurt, evaluatie van oriëntatie. Hopla, het weekend is begonnen…We zien wel wat het wordt.
mijlpalen
Zita wordt snel groot. Het is meer dan ooit genieten!
De laatste weken is er dan ook al weer veel veranderd.
- ze trekt zich recht. Ze staat nu ook meer in haar Tummy Tub dan dat ze zit, tijd voor verandering dus.
- ze kruipt in alle richtingen. Vooral links, rechts en achteruit. Ze kan vooruit om een speelgoedje te pakken maar heeft nog niet door dat ze er ook lange afstanden mee kan overbruggen.
- gisteren kwam er voor de eerste keer een echte baby-sit. Heel vreemd was de baby-sit niet: het is de dochter van de onthaalmoeder en bovendien gaat ze volgend schooljaar naar Brazilië met AFS
- Zita eet ’s ochtends en ’s avonds mee aan tafel en werkt er stillekes een boterham of rijstwafel naar binnen. De mixer blijft ondertussen ook in de kast staan. En Zita eet werkelijk alles graag. Gisteren peuzelde ze nog mee van een kip aan ‘t spit. Twee keer per dag geniet Zita (en mama) nog van borstvoeding.
- Zita reageert nog veel meer dan vroeger en heeft af en toe zelfs de slappe lach. Ze speelt graag met haar pop, auto, blokken en boekjes. Luisteren naar liedjes en zelf vertellen vindt ze ook fijn. Zalig gewoon!
- En ik zou het bijna vergeten, maar ze blijft doorslapen. Om 23h00 krijgt ze nog een flesje maar dan horen we haar meestal niet meer. Deze morgen werd ze (en wij met haar) pas wakker om 08h07. Nu pas merk ik hoe moe ik eigenlijk was (ben).
Er gebeurt natuulijk nog veel meer, verlatingsangst als mama of papa uit haar gezichtsveld verdwijnt, jaloezie als ze Finne ziet, …
En zo heeft elke leeftijd wel wat.
Maxi cosi
Een maxi cosi voor volwassenen, zou dat niks zijn? Ik zou het vanmiddag wel hebben gebruikt, tijdens de autorit naar huis
9 maanden min 10 dagen
Zo lang duurde het voor Zita een nacht zonder borst/fles/mama/papa/tut kan. Na haar flesje om 23h00, waarbij ze niet echt wakker wordt, sliep ze tot 7h50. Zalig, na al die maanden. Al waren Dimi en ik natuurlijk voor haar wakker.
Het recept: weinig slapen bij Miet en Bernadette (haar onthaalmoeders), slapen in de auto en in de Delhaize, borstvoeding, spelen, rijstwafel, spelen, flesje, spelen, bad en 2 tanden poetsen, slaapzak aandoen in de zetel, verhaal van Jip en Janneke voorlezen, tutje in de mond, gordijnen dicht doen, naar boven, dikke kus en paar aaikes, slaapwel en tot morgen. Om 23h00 nog een klein flesje.
