stoute mug
Sinds gisteren zit Zita onder de rode stipjes. Dit keer geen windpokken. Een mug is de boosdoener. Ja, we hebben een net, maar dat was naar beneden gedonderd. Een nacht zonder net levert dus een mooi plaatje op. Gelukkig vindt zij het zelf helemaal niet erg.
Ikea
Tussen een feestje met een aantal (ex-) TP-vrouwen op vrijdag en mijn familiaal verjaardagsfeestje op zondag hadden we tijd voor Ikea. Enkele Ikea-mijlpalen voor Zita: geen maxi-cosi maar gewoon in de winkelkar en spelen in de ronde speelruimtes in het Ikea-restaurant.
Resultaat: om en bij de 140 euro armer, voor o.a. een extra rek in de keukenberging en een speelgoedje voor Zita.
Maar Zita is fan en kan samen met papa Dimi in de werkgroep ‘Ikea bouwpakketten”.
Een derde tandje
Op deze foto zie je het niet, maar Zita heeft er sinds vorige week woensdag een derde tandje bij. 
werkgroepen
Het socio-culturele virus heeft toegeslagen in ons huis. Vanaf nu zijn er verschillende werkgroepen chez Zitaelkedimi. Kwestie om het allemaal onder controle te houden.
Zita is voorzitster van de werkgroep public relations. Haar CV is al opgestuurd naar de Mortierbrigade, want ze kan er wat van.
Elke zit bij de werkgroep catering, inhoud, sport, floor management en beleidsplanning
En Dimi ten slotte zetelt in de werkgroep media (it’s a dirty job, but somebody has to do it)
Kuren
De afgelopen tijd horen we het vaker bij de onthaalmoeder. “Zita is boos geweest, en ze was moeilijk te kalmeren/goed gezind te krijgen”. Gisteren was het wederom prijs. Waarschijnlijk was ze wat gefrustreerd omdat ze de grotere kinderen nog niet kan volgen. En gisterenavond kon ze het moeilijk verkroppen dat de dame van het restaurant af en toe de keuken in moest om het eten te gaan halen. Op wie zou ze nu het meeste trekken, denk ik dan.
bom ontploft
Nu Zita kan kruipen en een voorkeur heeft om te spelen naast haar speelmat in plaats van er op, lijkt onze loft elke dag opnieuw op een slagveld. Boem, alle boeken op de grond, alle blokken door elkaar en als het kan ook nog eens mijn handtas uitgeschud.
Maar ze heeft het van geen vreemden, als Dimi kookt ziet de keuken er net zo uit en ‘mijn’ bureau bevat ook stapels papier, boeken en vooral veel loss blaadjes met tabellen. Na een ontploffing in de living of keuken is het snel terug opgeruimd, de bureau daarentegen…
jongens verleiden
Op een BBQ zaterdag van Dimi’s jeugdvriend en buur Fré waren we toeschouwers van de verleidingstrucs van Zita. Vooral de zoontjes van Annelies waren vatbaar. Zita zat fier in het gras en liet zich eerst bezaaien met gras, maar al snel werd ze overladen door kusjes. De rest van de avond kwamen de jongens van 4 en anderhalf dikwijls terug om even met Zita te spelen. “Zita mag een keer bij mij komen slapen”, zei Lander, “ze mag dan op het onderste stapelbed.” Oef!
En als Zita niet bezig was met het verleiden van jongens, speelde ze wat met haar nicht Finne. Dat een relax schommelt als je er wat op duwt, werd meermaals bewezen.
in overdrive
Na een maand oefenen weet ze nu echt wel hoe het moet. Kruipen werd snel kruipen. Ze kruipt ons hele huis door, op zoek naar iets waaraan ze zich kan recht trekken (of als alternatief, iets dat ze in haar mond kan stoppen). Ze kruipt snel weg als je achter haar aan kruipt.
En dat rechtstaan en stappen gaat ook heel goed. Ze laat meer en meer haar handen los en valt dan op haar poep, beschermd door een dikke katoenen luier. Stappen opzij is ondertussen kinderspel geworden, voor de fun steekt ze er al eens een spreidstand à la Kim Clijsters tussen. We gaan alvast op zoek naar een goede loopwagen. Iemand tips?
Video
Het stukje video kreeg ik om veiligheidsredenen hier niet op. Maar wel op mijn facebook…zie daar dus naar Zita-in-actie.
de radio/cd-speler
Ze heeft hem ontdekt. Hij staat nog steeds gewoon op de grond, na goed een jaar nog steeds ”in verhuismodus”. Zita luistert mee wat de pot schaft, doorgaan StuBru en begint sinds deze week echt te bewegen op muziek. Ze zwaait met haar armen in de lucht of trommelt op haar eetstoel. Ze heeft ondertussen ook een hele set baby-peuter-kleuter CD’s. O.a. die met kinderliedjes van Scaletta. Dat was dan ook gelijk de ontdekking van de dag: de bron van de muziek in ons huis. Ze luisterde geboeid naar de liedjes die ze kent (ja, Dimi en ik zijn grootse zangers, en bijna altijd zingen we vals) en bewoog mee op maat. Gekluisterd aan de radio/cd-speler!
