last minute
Zoals gewoonlijk is alles hier een beetje last minute. We hebben onze reis pas vorige week geboekt, maar gisteren kregen we het bericht dat daar geen plaats meer is. Maandag zijn we al weg, en deze morgen hadden we nog niets. Mmmmm. Terwijl je overal leest dat je een reis met kind(eren) goed moet plannen. Deze morgen hebben Dimi en ik dan maar iets anders geboekt. Het lijkt nog mooier en zelfs goedkoper (zelfde prijs maar vier dagen langer weg)!!
Nu nog maar hopen dat onze reisgids die ik ook last minute via internet geboekt heb, ook op tijd aankomt….
Bewijs van identiteit
Hoewel Zita al verschillende keren in het buitenland is geweest, vooral in Nederland maar ook al eens in Oostenrijk, had ze nog geen bewijs van identiteit. Nu we naar Denemarken gaan hebben we dit wel aangevraagd. Kinderspel natuurlijk. Alleen al het nemen van een pasfoto’s was geweldig. Ik wilde per se in zo’n automaat aan het station. Hilarisch, we moesten wel drie keer proberen omdat ze natuurlijk niet voor zich uit blijft kijken. Uiteindelijk bleek de eerste foto nog het beste. En op papier ziet het er zelfs meer dan behoorlijk uit. Voila, weer een ervaring rijker. En Dimi kan ook dat van z’n lijstje schrappen.
stijgende lijn
Vandaag gingen we nog eens naar Kind en Gezin. Dat ze niet echt groot is, wisten we al. Gelukkig is ze de afgelopen maanden toch heel veel gegroeid. En mooie stijgende lijn dus. Joepie!!
Generale repetitie
Dit weekend zijn we met z’n drieën naar de Vlaamse Ardennen geweest. Het inpakken had veel weg van een generale repetitie voor Denemarken. Het enige dat we we echt vergeten zijn, zijn hersluitbare kommetjes voor Zita. Valt nogal mee é!
We hebben er in elk geval van genoten. We logeerden in de Notelaar (B&B) in Nederzwalm waar het heerlijk vertoeven was. Oudenaarde, een natuurwandeling langs de Schelde en nog een langs de Zwalm: allemaal prachtig.
Mijn verjaardsdagcadeau is geslaagd! En Dimi en Zita genoten mee.
Notre Dame
I’ve feel dissappointed by him for many years.
That’s exactly how I feel about the Notre Dame football program
Homer Simpson rocks
Mama on the road
Gemiddeld is Dimi drie avonden per week weg voor het werk, zonder rekening te houden met AFS en voetbal. Nu Dimi op verlof is, is er ook een pauze in het vele avondwerk. En daar geniet ik van. Niet zozeer van het samen naast hem in de zetel te ploffen, want ik ben geen grote TV-kijker. Mijn nieuwe avond programmatie bestaat uit sporten met (of zonder) de buurvrouwen, naar de bioscoop voor een echte vrouwenfilm (met nacho’s erbij) en sauna met Elke, gaan eten met een andere vriendin, …
Na bijna een heel jaar elke avond thuis zitten heb ik het meer dan verdiend.
schattig!!
Foto’s maken. Dimi wordt er zot van, maar ik vind het fantastisch. Deze morgen ging ik weer met ons fototoestel aan de slag. Zita is het gedroomde model en flirt graag met de camera. Kijk maar eens hiernaast voor de 4 leukste foto’s van vandaag. Schattig toch?
16 uren feest
Party time, we love it!
Dit weekend was weer niet anders. Een circustent op een motor-cross terrein in de buurt van Olen was onze eerste afspraak. Een collega van Dimi trouwde en het werd een leuk feest met lekker eten en veel drank (althans voor Dimi). Na drie uur slapen en wat spelen met Zita vertrokken we via Kalmthout naar Ruddervoorde, voor een nieuw feest. Een buurvrouw, tevens wijnhandelaar(ster), werd 50 en ook dat moest gevierd worden. Opnieuw lekker en veel eten en de wijn vloeide rijkelijk. En Zita…die feestte mee.
De balans: 16 uur feest op 2 dagen tijd. Pfff, even afkicken toch.
Odette
Ook ik heb gekeken naar Hotel Rwanda. Niet alleen omdat het een krachtig verhaal is, maar ook voor Odette. Odette wordt namelijk gespeeld door Lebogang Mashile, een Zuid-Afrikaanse actrice. Lebo en ik woonden samen in Kaapstad in de guesthouse van de universiteit. Een straffe madam! Ik was dan ook niet helemaal verbaasd toen ik haar voor de eerste keer op het grote doek zag in Groningen. En afgelopen week viel ze gewoon onze huiskamer binnen.
Espana
Dat er in Vilvoorde veel Spanjaarden wonen wisten we natuurlijk al. Zondag was het dan ook groot feest. Papa’s, dochters, zonen, oma’s, … allen gehuld in rood-geel gingen ze naar de Grote Markt. Het vieren van de overwinning hoorden we tot bij ons.
En ze zijn opgetogen, want nu nog hoor je ze roepen “Viva Espana” als ze een landgenoot passeren op straat.

