Deze morgen. Zita wordt wakker iets voor acht, wij ook. Even later staan Dimi en ik in de keuken terwijl Zita, jawel, alweer, aan het puzzelen is. Ik bewonder Dimi zijn buik. Ja hoor, tien kilo minder en bijna onder de magische grens van *. Dimi bewondert mijn buik, die na bijna vier maanden zwangerschap mooi bol begint te worden. Zita komt aangelopen terwijl wij met onze T-shirt half omhoog staan, wijst naar onze buiken en zegt heel duidelijk :  BUIK.

Smelt!

Waarop ik vraag: en waar is jouw buik? Gretig pakt ze die van haar met haar twee handjes vast.
Nog eens smelt!

Naast mama, papa, Zita, dada, is buik toch echt wel haar ‘eerste’ woordje.

Terwijl Monica en Lies aftellen, tellen Dimi, Zita en ik op…

morgen zitten we al aan 14, nog ongeveer 26 te gaan

Joepie!

 Sinds een goeie week is ze aan het babbelen geslaan. De hele dag door vertelt ze, en als je niet goed luistert praat ze een beetje harder (en harder en harder). Niemand die het verbale begrijpt. Gelukkig kan ze zich non-verbaal wel bijzonder goed uitdrukken.

En ondertussen zingt Zita ook de hele dag door. iii aaa ….aaaa. Ok, ik geef toe, dit is het enige liedje dat wij herkennen. Maar het is wel hilarisch om te horen.

Langzaam aan verdwijnen de 2m² van Dimi in het niets. Toch zeker als je dat vergelijkt met de ruimte die Zita (haar speelgoed dan toch) inpalmt in onze loft. Sinterklaas is op bezoek geweest, verschillende keren zelfs. Een tunnel, winkel(tje), stofzuiger, puzzels, duplo-blokken, wasrek…Spelen zal ze!