Ja!
Als ik Zita vraag;
wil je nog (een koekje, wat fruit, eten, …) zegt Zita altijd “ja”.
wil je nog een keer (extra toer met de poppenbuggy, extra liedje zingen), zegt ze altijd “ja”.
Ze weet van geen ophouden. And we love it!
een paar late sneeuwfoto’s
Oook wij
zijn gaan schaatsen, toen het eigenlijk nog niet toegelaten was. Ziehier twee foto’s.
zo gaat het goed, zo gaat het beter
nog slechts twee vingers en een hand en een halve arm in het verband…
Voor Zita is het toch even wennen dat ze weer haar vingers kan gebruiken. Nu maar hopen dat ze donderdag helemaal bevrijd is.
het brandwondencentrum
Een brandwonde oplopen is niet niets. Ook al is het maar van gewoon even van langs de kachel te passeren. Zita zit er al twee weken mee. Eerst naar buurvrouw de verpleegster en Miet onthaalmoeder, die ook verpleegster is. Daarna naar de huisdokter. Maar dinsdag hadden we dan toch een afspraak in het brandwondencentrum. Dimi ging met Zita, speelde op de grote glijbaan in de wachtkamer en Zita liet goed toe dat de dokter wat aan haar handje friemelde. Vandaag moesten we terug. Het brandwondencentrum: wat een verademing! Ik zag inderdaad een leuke glijbaan. Toen riep de verpleegster Zita. Met een kiekeboe erbij. Ze had een masker met beertjes, en een knuffel gespeld op haar jas. En vooral heel lief. Toen ze klaar was maakte ze voor Zita een ballon van haar handschoen en tekende er een gezichtje op. En Zita kreeg nog een koek mee naar huis.
Maandag gaan we terug. Maar het gaat al stukken beter. En Dimi, Zita en ikzelf vinden het grote ziekenhuis stiekem ook wel een beetje leuk.
MNM
Ik heb nog niet veel kunnen luisteren naar de nieuwe radiozender, maar als ik ’s avonds terug naar huis rij, komt er toch een hoop gemelk uit de radio. Ik smaak het toch niet.
waar was je toen…
Je kent ze wel. Historische momenten waarbij ook nog heel goed weet waar je op dat moment was. Op 9.11 zat ik samen met 30 collega-studenten op een Erasmus project in Dresden. We waren net klaar met het seminarie van die dag en zapten wat weg langs de TV….
Ik vond gisteren ook een historisch moment. Ik nam speciaal een trein en bus vroeger zodat Zita en ik niets zouden missen. Ik plantte me naast haar in de zetel en draaide de volumeknop goed hoog. Toen Obama verscheen ging Zita rechtstaan en aaide ze z’n hoofd (ook, ze stond te dicht bij de TV). Jammer dat ze wat ongeduldig werd; ze moest en zou eten dus begon ik aan de spaghetti. Tijdens de eedaflegging zelf stond ik courgettes te snijden…gelukkig met geluid en zicht op de TV.
werk
We hadden het nog gezegd diezelfde ochtend. Als wij ’s ochtends op de bureau aankomen, krijgen we zoveel andere dingen op onze boterham, dat we nooit zullen doen wat we eigenlijk dachten te doen die dag.
En zo komt het dat ik dan plots een telefoon krijg met de mededeling dat de TV op komst is voor een interview, en dat dan ’s avonds het eerste punt van de regionale nieuwsuitzending bent. Ongewassen, ongeschoren en met een rode trui voor het ACV gebouw.
Sleetje rijden
Afgelopen weekend gingen we al met de slee op de Kalmthoutse heide, dit weekend hopelijk in de buurt van Ruddervoorde nog een keer.
Voor de gelegenheid werd Zita helemaal ingepakt in een heus skipakje. Ze vond het wel leuk maar moest nu ook weer niet gieren van het lachen. Ze begrijpt namelijk nog niet echt goed hoe ze zich moet vasthouden aan de slee. Snelheid maken zat er nog niet in. Misschien dit weekend wel….
Solden
Zita en kleine smurf twee zijn dit keer goed bevoorraad voor de komende maanden. Vooral voor Zita heb ik heel wat leuke dingen gevonden, alles aan min 50% en soms zelfs meer. Woody pyama’s, kousen, paar broeken maar vooral heel veel T-shirts in haar maat en een maat groter voor de volgende winter. Ik ben helemaal te vinden voor de solden: goeie kwaliteit voor een ok prijs. Het is ook gemakkelijk en het gaat snel vooruit, zeker omdat Zita (nog) niet moet passen en alles (nu nog) ok vindt.
En voor Dimi een mezelf: elk een paar sokken.
