Zita werd zondag ziek. Maandag naar de dokter om te bevestigen dat het nog maar eens een oorontsteking was.  Overdag is het goed te doen. Ze kijkt wat TV, puzzelt en leest. Eten wil ze niet, zelfs geen koekjes, chocolade of rozijnen. Alleen melk en Ice-tea green van Delhaize. Tegen de avond wordt het erger en ’s nachts is het precies een net opgewarmd kersenpitkussen. Ze heeft veel ‘mama’ nodig ’s nachts, Dimi is verbannen naar de matras op de grond en Zita kruipt zo dicht mogelijk tegen mij. Van het hoesten moet ze overgeven, natuurlijk ook alleen maar ’s nachts. Gisteren probeerden we een dagje bij tante Wies en Miet maar eindigden we opnieuw bij de huisarts: een zwaardere oorontsteking, veel koorts, geruis op de longen. Kortom: niet goed, na vier dagen zou het moeten verbeteren ipv verslechteren. Dus kregen we zwaardere medicatie. Even afwachten dus. Maar ondertussen geniet Zita toch stiekem van de aandacht en de privileges die ze krijgt. Hoewel ze vooral heel ziek en zielig is…

straffen.

Het heeft misschien lang geduurd, maar gisteren was het zo ver. De eerste keer dat Zita in de hoek moest staan, na het slaan naar papa. Ze was geschrokken van onze reactie, maar het heeft gewerkt. Na een huilbui was ze terug rustig. Achteraf realiseerde ik me:  hé, dat was de eerste keer. En zeker niet de laatste.

verbazend snel zelfs. Nog iets meer dan 12 weken te gaan…Maar als hij of zij iets weg heeft van Zita, dan is het zelfs nog maar tien weken. Ik heb geen tijd om af te tellen. In de komende weken zullen we dan toch eens moeten kijken voor een kaartje en doopsuiker. En beslissen of we al dan niet een geboortelijstje leggen. En uitkijken wat we gaan doen met de kamer van Zita. En een schrijnwerker contacteren voor ramen en deuren zodat de twee kleine Van Gansens elkaar niet wakker maken.

Gelukkig hebben we in de resterende weken heel wat afleiding: weekendje weg met twee, midweekje weg met vrienden, de voorjaarsklassiekers, verjaardagsfeestjes, doop nichtje, vrienden op bezoek of op bezoek bij vrienden….

Inderdaad, het gaat verbazend snel vooruit.

woensdag nacht, Zita moet overgeven, een keer in haar bed, een keer in ons bed. Tegen half twee steek ik een was in.

Donderdag geeft ze nog eens over, haar hele ochtendflesje over de trap. Ik ga met haar naar de dokter. Buikgriep, hup naar de apotheek en dan toch maar naar de onthaalmoeders.

Diezelfde donderdag, iets na de middag. Ik bel op aanraden van de vroedvrouw met de gynaecoloog over zwangerschapsjeuk. Ik moet zo snel mogelijk naar het verloskwartier voor monitor en bloedafname. En moet even wachten voor de resultaten binnen zijn. Om 17h00 ga ik in volle spits van Mechelen naar Houtem voor Zita, en keren we terug naar het ziekenhuis. Zita, die nog altijd buikgriep heeft maar gelukkig niet moet overgeven en heel flink is. Ook in het verloskwartier, waar ze laten weten dat er niets met de lever is.

Vrijdag begint normaal, Zita slaapt niet zo geweldig door darmkrampen, dus komt ze wat bij ons in bed liggen. Ik voel hem dan al komen, die buikgriep. Misselijk en overgeven, ik voel me een zwangere vod.

Pff, het moederschap. Gelukkig is Zita bijzonder lief en sleept ze haar speelgoed tot bij mij in de zetel, is Dimi hier ter ondersteuning en kwam mijn eigen moeder vandaag toevallig langs. `