KWB is avondwerk. Dimi is sinds vrijdag maar één avond thuis geweest.  Enkel zondagavond was hij ook thuis om het hele avondritueel mee af te werken. Dat betekent dat ik de andere dagen instond voor het ophalen bij de onthaalmoeder, de boodschappen, eten koken, met Zita spelen, badje, flesje, bedje. Pfff, met nog zes weken zwangerschap te gaan is dit niet niks. Al was het maar omdat Zita pas tegen 21h00 gaat slapen. Maar ze is een bijzonder vrolijke meid en kan ondertussen behoorlijk goed alleen spelen. En we amuseren ons eigenlijk wel met ons tweetjes. Gelukkig maar, want volgende week is Dimi weg vanaf dinsdag tot en met vrijdag. KWB olé olé

Zita is de taal aan het ontdekken. En snel. Elke dag wel een paar woorden. Leuk om te zien. Alleen jammer dat ze nu ook ‘nee’ heeft ontdekt. Ze schudt met haar hoofd, tuit haar lippen en zegt dan iets tussen ‘non’ en ‘no’.  Nee, ze wil eigenlijk geen nieuwe pamper, nee, ze wil dit niet eten, nee, ze wil nu nog niet in bad, nee, ze wil nu nog niet gaan slapen. Gelukkig horen we ook nog heel dikwijls ja, vooral dan als je haar fruit, koek, appelstukjes, drinken of een jas aanbiedt…

Zita is na de vakantie begonnen bij een nieuwe onthaalmoeder. Pfff, toch even wennen. Eens ze daar is gaat het prima, ze speelt, ze zingt, ze eet en slaapt goed. Maar afzetten en ophalen is minder leuk. Ze klampt zich aan ons vast. Wil ons niet meer loslaten. Eenmaal thuis valt het heel goed mee, ze is nog steeds haar vrolijke zelf. Alleen slapen valt wat tegen, ze wil dat wij bij haar blijven zitten tot ze ingeslapen is, en heeft elke nacht één nachtmerrie. Maar ze blijft wel lekker liggen tot ze rond 7h45 wakker wordt van Dimi of ik die aan het douchen zijn.