de mia’s
Hebben jullie ook gekeken? Milow kwam, zag en overwon. Dimi en ik zijn al een tijdje fan van Ayo Technology.
Misschien toch nog even vermelden dat ook hij een AFS’er is.
Yearbook
Dimi heeft facebook ontdekt op zijn eerste werkdag. En hoe! Deze morgen moest en zou hij zijn yearbook meenemen. Het was even zoeken. Ik ben benieuwd hoeveel hij er terug vindt.
Uit mijn school, Ghana Secondary School in Koforidua, heb ik slechts twee vriendinnen van toen terug gevonden. Eentje woont al jaren in Atlanta, de andere nog steeds in Tema. Als ik dan weer verder bij hun vrienden kijk, zie je hoe de Ghanezen zich verspreiden over de gehele wereld, bij voorkeur de UK en de USA. Je zou je zelfs beginnen afvragen of er in Ghana uberhaupt nog iemand woont. Ook opmerkelijk is dat de Ghanezen in het buitenland bijna uitsluitend andere Ghanezen als vrienden hebben. Lang leve de globalisering?
zonnetje in huis
Zita is al weken het zonnetje in huis. Ook dit weekend was het niet anders. Ze genoot van het mooie weer en de aandacht die ze kreeg van de vele AFS’ers. Tijdens het winkelen in Leuven was ze zelfs in staat om de verkoopsters te verleiden. Ze speelde met Bas en Aiko buiten op het deken en ging voor de eerste keer in haar leven van een glijbaan, op de schoot van Aiko.
Het resultaat van dit weekend: rode armen bij Dimi en Elke, rode wangen en rode knietjes bij Zita.
Perspectief
Zondagochtend in de vroege uurtjes kan een mens toch sommige van de betere gesprekken meemaken. ‘Nee Dimi, gij zijt er al, en ik wil er ook geraken’, was een statement waar ondergetekende en stalen stem toch een kluifje aan hadden. Verschillende vragen kunnen dan gesteld worden. Waar ben ik, waarom zeg je dat, is dat wel de moeite?
IK kan toch verschillende zaken opnoemen waarom ik nog niet ben. De win for life winnen, road trip door de States, Vicente Fernandez ooit live bezig zien, eens rustig zaterdagochtend met een koffie heel de Morgen lezen.
Maar blijkbaar was ik er al. Ik heb de moeite niet gedaan om het beeld te doorprikken. anders zat ik er nog. En de lekkere durum kebab van snackbar Antalya was meer dan de moeite om van te genieten
another AFS weekend
Dit weekend is er naar goeie gewoonte het voorzittersweekend van AFS. Vroeger ging ik daar ook heen, nu blijf ik thuis, samen met Zita. We zakken morgen ook wel eens af naar Leuven, om te proeven van de sfeer van het weekend en om te spelen met Aiko en Bas. En zondagochtend is het dan mijn beurt, evaluatie van oriëntatie. Hopla, het weekend is begonnen…We zien wel wat het wordt.
memory lane
Vorige week was een week vol mijmeringen, terugdenkend aan die tijd in Oklahoma. Na 12 jaar heb ik nog eens een Subway sandwich gegeten. Voor de culinaire toets moet je het niet doen, en voor het geld mag je het zeker laten, maar het smaakte. Direct kwamen de herinneringen los. Over mijn eerste sponzen hamburgers, de overheerlijke home made pizza’s, het eten op school. Prachtig
En dan vrijdag, Friday night lights. Een film over friday night high school football. En ik zat terug in de auto, op weg naar Catoosa High School, waar de Indians wederom een overwinning zou binnenhalen. Let’s go Indians, let’s go. Heel het stadje in afwachting en hun lot in de handen van het football team. Football in the midwest, het is iets apart.
zo eenzaam zonder jou
Hier zitten we weer, wij met ons twee. Zita slaapt, ik tokkel wat op de PC en probeer wat orde te scheppen in dit huis. Straks komt oma Bernice ons vervoegen.
Wat een verschil met afgelopen weekend, waar Zita stil werd van het enthousiamse van meer dan 200 vrijwillgers op kadervormingsweekend. Ze heeft genoten van alle aandacht, de vele knuffels en kussen! En van de nieuwe stemmen die haar toezongen (ja, vooral de stem van Anne Mees, directrice van AFS)
live vanop KV
KV 2007, met Zita erbij. Tot de verbazing van iedereen, en vooral van beide ouders dan, is Zita super rustig. Ze heeft twee workshops meegedaan, samen met mama Elke. En dan heeft ze ook nog eens twee keer dooorgeslapen.
een echte AFS’er…..
Supporter zijn
Het is toch iets aardig, supporter zijn. Gisteren weeral de boot in. Achteraf nog zalvende woorden en hoopvolle vooruitzichten. Maar ondertussen zit ge ermee. Niet eenvoudig, als je dan ook in niet gelijkgestemde kringen begeeft. Ooit zal het beter zijn, maar wederom niet voor dit jaar. We blijven hopen.
Soms denk ik, misschien moet ik een andere sport kiezen. Rugby bijvoorbeeld. Elke zegt dat ik de bouw heb. Stond ik misschien nu in een café in Marseille de Marseillaise aan het zingen. Maar de Boks zijn voor mij wel favoriet. Als er volgende week tijdens AFS weekend ook maar een iemand de haka doet, dan gaan we er nog eens tegen aan. Want blijven hopen, dat steekt soms tegen
