MNM
Ik heb nog niet veel kunnen luisteren naar de nieuwe radiozender, maar als ik ’s avonds terug naar huis rij, komt er toch een hoop gemelk uit de radio. Ik smaak het toch niet.
Plat Préféré
Hebben jullie het ook gezien gisteren?
Coleslaw, US Army retired, Zip Lock bags, fried chicken, corn bread, Oklahoma BBQ-smoker, “waw, this is great food” (terwijl Jeroen Meus gewoon antwoordde, mm, this is nice food)….
Hoewel ik alleen maar naar de VS ben geweest als vrouw van Dimi en zelf niet echt iets heb met de VS, vond ik het toch weer knap in beeld gebracht en riep het bij mij allerlei herinneringen op. Jammer dat het de laatste keer was.
Zekerheden
Er zijn zo van die zekerheden in het leven, zaken die altijd zullen blijven, wat er ook gebeurt. En eentje daarvan is dat Oklahoma altijd rood zal blijven, al mag de aarde vergaan. Oklahoma will always be republican, hardcore republican. Elke Europeaan is daar per definitie een communist. Commie was dan ook mijn naam bij de soccercoaches (ook al omdat ze Van Gansen nooit hebben kunnen juist spellen) Gelukkig zijn er nog andere staten die wat normaler denken.
Maar ik zou nooit mijn ervaring willen inruilen. En dat is ook een zekerheid!
Honger
Als je s’avonds niet meer eet, dan kan het zijn dat je ’s nachts wakker wordt van de honger.
Sean Paul
Telkens wanneer er een nummer van Sean Paul op de radio tijdens het ontbijt klinkt, gaan de handjes van Zita heen en weer. De volgende stap is met de kont schudden zeker?
Wielerbond Maffia
Het is wat met die nationale bonden. Het kan toch niet dat Freddy De Meester niet meer mag koersen, omwille van zjin leeftijd. Boe boe boe. Ze zullen wel zeggen dat cyclocross topsport is, en dat er geen plaats is voor figuren zoals Freddy. Bull shit. Cyclocross moet altijd nog een beetje Vlaamse kermis zijn, en Freddy hoort daarbij. Net nu ik bijna lid was van zijn supportersclub (meer dan 200 leden!), komt dit op het bord.
Naast dit sombere nieuws, was het uiteraard een topdag gisteren op domein Pifferoen in St. Godelieve. OP naar de volgende cross!
Afscheid nemen
Is er voor Zita vaak niet bij als ik, de papa, haar afzet bij de onthaalmoeder. Vanmorgen liep ze direct door de keuken naar de speelzaal met de andere kinderen. Zelfs een, alé Zita, zeg toch dada naar de papa’ kon haar niet van haar stuk brengen. In de hoop toch nog een afscheidsgebaartje te kunnen krijgen, ging ik maar voor het raam staan zwaaien. 13 kinderen wuifden me gedag, eentje niet. Waarschijnlijk is de voorbereiding begonnen wanneer Zita naar fuiven en discotheken zal gaan, en the old man taxi zal zijn.
Collega’s
Ik heb er weer, collega’s. Niet heel veel. Maar alles beter dan het eenzame bestaan van een thuiswerekende doctorandus.
Ja, we gaan samen lunchen, er is zelfs twee keer koffiepauze. Joepie!
autoloos
Zondag is het weer zo ver: we gaan weer een dag autoloos door het leven. Voor ons is dit op zich niet speciaal aangezien Dimi en ik zelf vaak openbaar vervoer gebruiken voor het werk. Alleen voor Zita spelen we (nu al) chauffeur.
Die autoloze zondag is een beetje een traditie sinds we in Brussel wonen. Al die jaren trokken we er te voet op uit; vorig jaar vergezeld van een buggy. Dit jaar proberen we te fietsen, met Zita in de fietskar.
En zeggen dat het zondag geheel toevallig ook autohappening is in Zolder, waar je alle nieuwe 4×4 en dergelijke meer kan testen. Als symbolisch samenvallen van evenementen kan dit tellen…
Gespot: pubers in de fitness
Ik was bijna vergeten hoe pubers zijn. Twee jongens vooran en twee meisjeachteraan, gisteren in de fitness. Ik ging spinnen, samen met een 30-tal andere sportievelingen. Puffen, zweten, terwijl de jongens indruk probeerden te maken op de meisjes, en omgekeerd. Irritant. Maar moest toch ook een beetje gniffelen. Was ik ook zo? En zal Zita zo zijn?
