Casper is een lieve schat. Hij is bijna 5 maanden oud maar wordt ’s nachts nog zeker 3 tot 4 keer wakker, meestal om te eten. Daarom begon ik afgelopen weekend toch even te rekenen. Ja, hij is groot. Tot onze verbazing weegt hij zelfs al de volle 8 kilo. Per kilo moet zo’n kleintje 150 ml bv-melk krijgen, dat is dus 1.2 liter per 24 uur. Overdag drinkt Casper maar om vier uur. ’s Nachts niet meer wakker worden zou betekenen vier keer 300 ml drinken per dag of vijf keer 240 ml. Nee, daar komt hij belange niet aan. Hij doet het met 150 tot 180 ml per keer. Dat betekent dus 8 tot 6.6 flessen/keren drinken. En dat is helaas de realiteit.

Dus zijn wij begonnen met een heus plan van aanpak. Als ik er ben: zoveel als hij maar wil bij mij. Op andere dagen kolf ik extra af en krijgt hij drie flesjes bij de onthaalmoeder ipv twee. En nu maar hopen dat de resulaten niet uitblijven. Anders worden wij moe, moe en moe.

Zita was er een en Casper lijkt goed op weg er een te worden. Sinds anderhalve week gaan allen remmen los ’s nachts. Om 2, 4 en 6 heeft hij honger en/of krijgt hij krampen.

Zij was bijna een jaar toen ze echt doorsliep. Ik durf niet te tellen hoe lang het nu zal duren bij hem. Geloven in borstvoeding doe ik nog steeds, maar zo midden in de nacht begin ik toch te twijfelen…

Casper had afgelopen week een groeispurt. Voor de leken onder ons: een groeispurt betekent een paar dagen lang om het uur willen drinken en veel wenen. Pffff. Maar dit keer konden we ook echt duidelijk het verschil merken: hij grabbelt naar alles wat beweegt, speelt veel met zijn eigen handen en tuurt naar zijn mobiel. Zalig, vooral ook omdat de groeispurt alweer voorbij is en gewoon weer lacht zoals ervoor.

Doen jullie het ook, foto’s inplakken? Ik heb de traditie van huis uit mee gekregen en wil ook voor ons tweetjes, Zita en Casper leuke fotoboeken maken om die vele jaren laten met enige vorm van nostalgie te doorbladeren. Ook een traditie in de familie De Laere is het afdrukken van vele foto’s en dan een hele tijd te wachten voor je ze inplakt. Vele stapels liggen klaar. Ik had ze graag tegen het einde van mijn moederschapsrust ingeplakt. Helaas, aangezien Casper ook geen slaapwonder is, heb ik net de foto’s van onze trouw gedaan, en de rest van de digitale foto’s staan op volgorde op onze externe harde schijf. Nu nog de vele foto’s van voor onze trouw en de mooie kiekjes die we hebben van Zita en Casper.  Ik denk dat ik misschien toch maar eens ga overschakelen op fotoboeken die je via internet kan opstellen. Zo vermijd ik de stapels onder het stof.

Wat Zita betreft hebben we gelukig enkele mijlpalen die mij wegwijs maken in het ordenen van de foto’s: de windpokken op zeven maanden, lopen op 12 maanden en een verbrand handje op 18 maanden.

morgen is casper al een maand oud. en hij is al helemaal ingeburgerd in ons gezin. zita vindt hem nog steeds bijzonder. wij ook natuurlijk. En casper zelf; hij geniet vooral van de zachte mama-borst. Ja, hij is een echte tettengek. Verder is er ook een super hulpmiddel; zijn inbakerdoek. Op die manier slagen we er in hem toch redelijk lang te laten slapen tussen de voedingen door en hem redelijk snel te laten inslapen. Met de nadruk op redelijk, want een echt goeie slaper is hij niet. Net als zijn zus kronkelt hij nogal wat, krampen en melk die terug naar boven komt. Borst en inbakeren zijn dan ook voor hem (en voor ons) de oplossing.

Enkele kiekjes van casper. En ja, overdag slaapt hij behoorlijk veel. ’s Nachts jammer genoeg een stuk minder…

Kijk ook maar eens naar het multitasken van zowel papa als mama

Drie weken en een dag oud is Casper ondertussen. Ja, geboren op de dag van de verkiezingen. Almaar goed dat Dimi was vrijgesteld van het bijzitten die dag.

Voor zij die nog niet weten hoe de bevalling is gelopen…snel, bijzonder snel. En met niet al te veel pijn. Om 4h05 werd ik wakker, tegen half zes belden we dan toch maar de vroedvrouw. Om uiteindelijk rond zes uur te horen dat ik bijna volledige ontsluiting had. Dimi en ik keken naar elkaar en moesten toch even lachen. Zomaar volledige ontsluiting, zonder echt pijn te hebben. We besloten onmiddellijk om de koffers te laten staan en thuis te bevallen. Dimi rende een half uur de trap op en af, terwijl ik toch wat meer pijn kreeg. Patty, onze vroedvrouw, deed wonderen met haar hand om mijn rug. Ineens was het tijd voor verandering, hop naar de baarkruk. Zita werd ondertussen wakker, kwam hallo zeggen en ging Bumba kijken. Welgeteld een perswee nadat Zita wakker was geworden, was Casper er al. Ja, een jongen, dat was direct te zien aan zijn gezicht. Lang en smal. Dimi en ik genoten, Casper kreeg op zijn eerste rapport een tien op tien, Zita stond onmiddellijk weer boven en was helemaal in de wolken met haar broer. Waauw. En ondertussen haalden nonkel Stijn en nichtje Finne verse koffiekoeken, want ja, Zita kon nu net zo goed thuis blijven.  En tegen 10h00 ging Dimi toch maar stemmen. We zullen deze dag van de verkiezingen alvast nooit vergeten.

Nu kan het niet meer zo lang duren. Officieel nog een week. Ik was helemaal ingesteld op weer twee weken te vroeg bevallen. Maar eigenlijk, het gaat goed nu, ik heb niet veel last en kan volgende week best nog wel een week verlof gebruiken (anders ben je die toch kwijt). Met de wetenschap dat babies in de buik toch minder werk zijn dan babies uit de buik, heb ik mij helemaal neergelegd bij dit ‘nog even afwachten’.

nog maar twee weken te gaan, officieel dan. Gezien onze voorgeschiedenis met Zita kan het vanaf nu elk moment, maar wie weet word ik toch nog eerst 30 voor ik beval. We zien wel. Nu, 38 weken ver en slechts 5 kilo extra, is er toch geen tijd om af te tellen. Ik blijf bezig met lijstjes en vind telkens andere dingen die gedaan moeten worden. Nestdrang? Ja zeker. En verder hebben we nog een heel druk programma, van BBQ’s tot trouwfeesten, afs-vergaderingen, werk. En ja, Zita natuurlijk, waar je de hele tijd mee in de weer bent en eigenlijk niet eens kan denken aan aftellen. Gelukkig maar dat smurf 2 extra actief is in de buik en ik nu elke week naar de vroedvrouw ga, anders zou je bijna vergeten dat het nu echt wel bijna zover is.

het heeft een goeie maand geduurd, maar uiteindelijk is het verteringsproces van een nieuwe onthaalmoeder voorbij. ze lacht en speelt en kent zoveel nieuwe woorden. Ze springt met haar twee benen in de lucht, rijdt vlot met haar fietjes. En kraait boem patat als ze valt of ergens tegen botst. Heerlijk!

binnenkort natuurlijk weer een nieuw verteringsproces, maar goed, we wachten af en zien wel wat het met zich meebrengt