Bij ons op de sociale hogeschool kwam net zuster Jeanne De Vos spreken over haar werk in India. Een straffe madam. Klein en bescheiden, maar ze kan geweldig spreken over wat ze daar allemaal doet en wat haar motiveert om door te zetten.

Deze ontmoeting op de sociale school deed me even terug denken aan een ontmoeting met een nog straffere vent: Nelson Mandela. Hoe hij inspireert is fenomenaal. Op een heel andere manier dan Jeanne De Vos straalt hij iets uit en kan hij met zijn charisma een hele zaal vervoeren.

Twee ontmoetingen om nooit meer te vergeten.

Sinds april hanteren wij het volgende avondritueel voor Zita: eten, spelen, bad, fles, PLOP of BUMBA of MUSTI, mama of papa zit twee minuten tot max een uur naast haar bed, slapen.
We voelden het al lang aankomen…we moesten steeds minder lang blijven zitten. Vorige week liep ik na vijf minuutjes even weg en het bleef stil. Donderdag zei ik gewoon slaapwel, kusje tot morgen en het bleef weer stil. En dat deed ik maandag ook, en gisteren ook. Ik denk, ik hoop dat we het zo gaan houden.
Nu Casper nog…

Wie heeft er een klein broertje? ALDOOOOOOOOOO gilt Zita.
En hoe noemt het broertje? Nooouuu.

Nog even werken aan het laatste. Maar ik vond het toch al schitterend om te horen hoe ze dat allemaal al wist.

Plop kijken? Plop luisteren in de auto? Plop lezen? Plop dansen? Alles is Plop. Plop plop en nog eens plop. Van ’s morgens vroeg tot net voor ze gaat slapen.

Casper wordt al vier weken lang minstens drie keer per nacht wakker. Ik ben moe, Dimi is moe. En Casper, die blijft overdag de vrolijke man uithangen…

Met een  baby op de trein is toch een heel gedoe. In Vilvoorde: geen lift, dus trappen op. In de trein, de buggy is te breed dus rechtstaan. In Brussel-Noord: trap af en trap op. Weer staan bij de deur. In Leuven hopen op een lift maar net op spoor 4 is de lift defect. Dus weer trap af, en roltrap op. En in de terugweg net hetzelfde. En vergeet niet dat je een kleine spagaat moet doen om van het perron in de trein te raken. Altijd een beetje reizen, pfff, je zou voor minder de auto nemen. Misschien dat ik de volgende keer assistentie aanvraag. Aan alle moeders met buggy’s…doe hetzelfde en misschien verandert er ooit wel iets.

Nog een paar maanden en Zita mag naar school. Vandaag was het infovergadering. Er zullen tegen het einde van het jaar 26 kleuters in haar klas zitten, vooral gekleurd. Vanaf 1 feb zal Zita haar dagen doorbrengen bij juf Kitty. Joepie, zegt ook de papa, want het moet gezegd worden, juf Kitty is jong en knap. En lief! Wij hebben er een goed gevoel over. En Zita ging al helemaal op ontdekkingstocht in de klas.

ze lijkt op mama, althans, zo zegt mijn kant van de familie.  zou ze dan ook graag bakken? gisteren probeerde ik het met muffins. nee, ze wou niet meehelpen. ze bouwde liever een toren met dimi. ik mixte en vroeg uiteindelijk of ze de chocolade wou helpen strooien. joepie, het magische woord. ze kwam en werkte geduldig aan het vullen van de vormpjes en het versieren met chocolade. ze nam ze deze morgen mee naar oma bel, haar onthaalmoeder. waw, zita en mama koekjes gemaakt! casper en zita koekjes vasthouden! riep ze, toen casper zijn vuistgreep niet wou lossen.

casper kan al heel wat communiceren, hij brabbelt en lacht heel gemakkelijk. je moet nog maar even in zijn gezichtsveld komen en hij begint al. zalig!!!  zo communicatief was zita niet toen zij zo jong was, waar gaat dat eindigen?

poef, om 3 u ’s nachts. heel luid en verder niets. pas toen we wakker werden bleek dat casper zijn kinderwagen een klapband had. gelukkig heeft de fietsenmakker een 12.5 met een schuin profiel…volgende keer toch wat minder druk bij het pompen