Casper is groot. Met zijn 8 kilo en 69.50 cm draagt hij zelfs al maatje 74, terwijl hij pas vijf maand werd. En hij is niet te stoppen. Meer melk geven per keer is niet gelukt…hij pakt het gewoon niet. ’s Nachts blijft ie gewoon verder drinken. Sinds een week vertoont hij overduidelijke interesse in eten…pakt alle borden vast, pizzadozen, en kijkt met zijn ogen het eten uit je mond. Zaterdag zijn we dan maar begonnen met groentjes. Zomaar, bij Adlo en Lou aan tafel, at hij zijn eerste hapjes. Bijna alsof hij het al jaren deed. Ok, het was niet veel en ok, hij werkte met zijn tong ook veel terug naar buiten. Hij had er wel duidelijk zin in.

Nu, drie dagen later, hebben we in de pamper al duidelijk resultaat gezien. Het gaat goed, hij vindt het lekker en zijn darmen zijn akkoord.

En zo kan ik stillekes aan het afkolven verminderen…

Casper is een lieve schat. Hij is bijna 5 maanden oud maar wordt ’s nachts nog zeker 3 tot 4 keer wakker, meestal om te eten. Daarom begon ik afgelopen weekend toch even te rekenen. Ja, hij is groot. Tot onze verbazing weegt hij zelfs al de volle 8 kilo. Per kilo moet zo’n kleintje 150 ml bv-melk krijgen, dat is dus 1.2 liter per 24 uur. Overdag drinkt Casper maar om vier uur. ’s Nachts niet meer wakker worden zou betekenen vier keer 300 ml drinken per dag of vijf keer 240 ml. Nee, daar komt hij belange niet aan. Hij doet het met 150 tot 180 ml per keer. Dat betekent dus 8 tot 6.6 flessen/keren drinken. En dat is helaas de realiteit.

Dus zijn wij begonnen met een heus plan van aanpak. Als ik er ben: zoveel als hij maar wil bij mij. Op andere dagen kolf ik extra af en krijgt hij drie flesjes bij de onthaalmoeder ipv twee. En nu maar hopen dat de resulaten niet uitblijven. Anders worden wij moe, moe en moe.

Bij ons op de sociale hogeschool kwam net zuster Jeanne De Vos spreken over haar werk in India. Een straffe madam. Klein en bescheiden, maar ze kan geweldig spreken over wat ze daar allemaal doet en wat haar motiveert om door te zetten.

Deze ontmoeting op de sociale school deed me even terug denken aan een ontmoeting met een nog straffere vent: Nelson Mandela. Hoe hij inspireert is fenomenaal. Op een heel andere manier dan Jeanne De Vos straalt hij iets uit en kan hij met zijn charisma een hele zaal vervoeren.

Twee ontmoetingen om nooit meer te vergeten.

Sinds april hanteren wij het volgende avondritueel voor Zita: eten, spelen, bad, fles, PLOP of BUMBA of MUSTI, mama of papa zit twee minuten tot max een uur naast haar bed, slapen.
We voelden het al lang aankomen…we moesten steeds minder lang blijven zitten. Vorige week liep ik na vijf minuutjes even weg en het bleef stil. Donderdag zei ik gewoon slaapwel, kusje tot morgen en het bleef weer stil. En dat deed ik maandag ook, en gisteren ook. Ik denk, ik hoop dat we het zo gaan houden.
Nu Casper nog…

Wie heeft er een klein broertje? ALDOOOOOOOOOO gilt Zita.
En hoe noemt het broertje? Nooouuu.

Nog even werken aan het laatste. Maar ik vond het toch al schitterend om te horen hoe ze dat allemaal al wist.

Plop kijken? Plop luisteren in de auto? Plop lezen? Plop dansen? Alles is Plop. Plop plop en nog eens plop. Van ’s morgens vroeg tot net voor ze gaat slapen.

Casper wordt al vier weken lang minstens drie keer per nacht wakker. Ik ben moe, Dimi is moe. En Casper, die blijft overdag de vrolijke man uithangen…

Zita was er een en Casper lijkt goed op weg er een te worden. Sinds anderhalve week gaan allen remmen los ’s nachts. Om 2, 4 en 6 heeft hij honger en/of krijgt hij krampen.

Zij was bijna een jaar toen ze echt doorsliep. Ik durf niet te tellen hoe lang het nu zal duren bij hem. Geloven in borstvoeding doe ik nog steeds, maar zo midden in de nacht begin ik toch te twijfelen…

Met een  baby op de trein is toch een heel gedoe. In Vilvoorde: geen lift, dus trappen op. In de trein, de buggy is te breed dus rechtstaan. In Brussel-Noord: trap af en trap op. Weer staan bij de deur. In Leuven hopen op een lift maar net op spoor 4 is de lift defect. Dus weer trap af, en roltrap op. En in de terugweg net hetzelfde. En vergeet niet dat je een kleine spagaat moet doen om van het perron in de trein te raken. Altijd een beetje reizen, pfff, je zou voor minder de auto nemen. Misschien dat ik de volgende keer assistentie aanvraag. Aan alle moeders met buggy’s…doe hetzelfde en misschien verandert er ooit wel iets.

Casper had afgelopen week een groeispurt. Voor de leken onder ons: een groeispurt betekent een paar dagen lang om het uur willen drinken en veel wenen. Pffff. Maar dit keer konden we ook echt duidelijk het verschil merken: hij grabbelt naar alles wat beweegt, speelt veel met zijn eigen handen en tuurt naar zijn mobiel. Zalig, vooral ook omdat de groeispurt alweer voorbij is en gewoon weer lacht zoals ervoor.